H κατάρρευση του ονείρου - Αρθρογραφία

Η κατάρρευση του ονείρου;

 

* Του Κουκοβίνου Δημοσθένη-Ραφαήλ

            Δεν έχει περάσει μεγάλο χρονικό διάστημα από τότε που τα προβλήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης έμοιαζαν πιο απλά, πιο ιδεαλιστικά και εν τέλη πιο διαχειρίσιμα. Η θεσμοποίηση της ευρωπαϊκής ιθαγένειας, η σύνδεση των πολιτών των κρατών μελών απευθείας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, μεταξύ άλλων και μέσω της αύξησης των αρμοδιοτήτων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η προάσπιση των δικαιωμάτων των ευρωπαίων πολιτών μέσω της σύνταξης του Χάρτη (ή αλλιώς της Χάρτας) των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων και η προώθηση του κοινού νομίσματος – ονείρου, φαντάζουν, υπό το φως των σημερινών συγκοιριών, ζητήματα ασήμαντα, παρόλο που μόνο τέτοια δεν είναι.

             Η κατεύθυνση του δημοσίου διαλόγου αντιστράφηκε και η Ευρωπαϊκή Ένωση από προστάτης των αδυνάμων και προασπιστής των πολιτών σήμερα θεωρείται ο απόλυτος δυνάστης και εκμεταλλευτής των κρατών και των προσώπων. Μια μεταστροφή απόλυτη και εξαιρετικά απότομη για ένα πείραμα τόσο ελπιδοφόρο. Και μάλιστα μία χρονική περίοδο που οι προσπάθειες περαιτέρω ενοποίησης των κρατών στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης είχαν ενταθεί σε βαθμό όπου στον δημόσιο διάλογο είχε ενταχθεί η έννοια της ομοσπονδιοποίησης.

            Παρόλο που επί πενήντα χρόνια η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα ενταγμένα κράτη μέλη δεν γνώρισαν τίποτα άλλο παρά ευημερία και ανάπτυξη, οι δύσκολες συγκυρίες της τελευταίας δεκαετίας έφεραν στο φως θεμελιακά προβλήματα του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Και ενώ η ευημερία των κρατών – μελών κατέρρεε και συνεχίζει να τίθεται σε κίνδυνο, τα προβλήματα οργάνωσης και δομής του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, των οποίων μέχρι τώρα δεν είχε προκύψει η ανάγκη αντιμετώπισής τους, καθίστανται σήμερα επιδεκτικά άμεσων λύσεων.

            Η διεθνής χρηματοοικονομική και αργότερα δημοσιονομική κρίση έφερε στο προσκήνιο την έλλειψη δημοσιονομικής και τραπεζικής ενοποίησης μεταξύ των κρατών μελών της Ε.Ε. Ενώ το σκεπτικό που είχε υιοθετηθεί με την αποδοχή από ένα μέρος των κρατών μελών του κοινού νομίσματος ήταν ότι η νομισματική ενοποίηση θα οδηγήσει εν τέλει στη πλήρη οικονομική ενοποίηση μέσα από τις περιστάσεις, η πραγματικότητα πρόλαβε την περαιτέρω ενοποίηση και βρήκε την Ε.Ε. να στέκεται αμήχανη και απροετοίμαστη μπροστά σε αυτή τη κατάσταση.

            Το πρόβλημα διαχείρισης της οικονομικής κρίσης σε ένα μεγάλο αριθμό κρατών που είχαν υιοθετήσει ένα σκληρό νόμισμα, χωρίς όμως να προσαρμόσουν την οικονομία τους, οδήγησε στην ανάγκη υιοθέτησης σκληρών μέτρων, τα οποία με τη σειρά τους έδωσαν πάτημα σε ακραίες φωνές και τάσεις να ακουστούν και να αποκτήσουν έντονους υποστηρικτές και να διαμορφώσουν την άποψη ενός σημαντικού μέρους της κοινής γνώμης.

            Και ενώ από την οικονομική κρίση η Ε.Ε. βγαίνει ζωντανή μεν, πληγωμένη και αδύναμη δε, μια άλλη κρίση, διαφορετικής φύσης αυτή τη φορά, κάνει την εμφάνισή της. Η προσφυγική κρίση στην αρχή δεν απασχόλησε έντονα τα κράτη μέλη, παρόλη την έλλειψη της κοινής εξωτερικής πολιτικής και της στάσης απέναντι σε αυτή. Μάλιστα στην αρχή η διαχείριση των προσφυγικών ροών θεωρήθηκε ζήτημα εύκολα διαχειρίσιμο, παρά τις έντονες ενστάσεις ορισμένων κρατών που εν τέλει υπέκυψαν στην ανάγκη εξεύρεσης λύσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

            Η πραγματικότητα όμως και πάλι διαμόρφωσε μία διαφορετική κατάσταση. Οι τρομοκρατικές ενέργειες και ο κίνδυνος της έλλειψης ελέγχου στα εξωτερικά σύνορα της Ε.Ε., σε συνδυασμό με τον συνεχώς αυξανόμενο αριθμό προσφύγων που αναζητούν μια καλύτερη ζωή από αυτή που άφησαν πίσω, οδήγησαν σε μεταστροφή των πρακτικών που ακολουθούσαν ορισμένα κράτη με αποτέλεσμα την τραγική σημερινή κατάσταση. Σε αυτό το γεγονός βέβαια σημαντικό ρόλο έπαιξε και η συνεχής αύξηση των ακραίων τάσεων που προέκυψαν σε πολλές χώρες λόγω της οικονομικής κρίσης.

            Λίγα χρόνια πριν, εν όψει της έντονης οικονομικής κρίσης, η Ε.Ε. κατάφερε να δράσει. Ακόμα και με μεγάλη καθυστέρηση, ακόμα και με όχι τις καλύτερες λύσεις, ακόμα και με έντονες αντιδράσεις και διαφωνίες, η ενότητα διατηρήθηκε και αποφεύχθηκαν ριζοσπαστικές λύσεις.

            Σήμερα όμως, η Ε.Ε. φαίνεται αδύναμη να χειριστεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο την προσφυγική κρίση που μαίνεται στους κόλπους της και η έλλειψη θέλησης για εξεύρεση κοινής συμφωνίας μεταξύ των κρατών καθίσταται όλο και πιο ισχυρή. Εν όψει αυτών των περιστάσεων προκύπτει το ερώτημα: θα καταφέρει η Ε.Ε. να ξεπεράσει αυτά τα προβλήματα όπως έκανε μέχρι σήμερα ή θα πρέπει να μιλάμε πια για την κατάρρευση του ευρωπαϊκού ονείρου; Όσο αισιόδοξος και να είναι κανείς, δεν μπορεί να παραβλέψει αυτόν τον κίνδυνο που μοιάζει όλο και πιο κοντινός. Σε κάθε περίπτωση, ο χρόνος θα δείξει την ανθεκτικότητα αυτού του τόσο ελπιδοφόρου πειράματος, ενώ η μόνη ρεαλιστή ευχή είναι σήμερα η αποφυγή των χειρότερων.

Κουκοβίνος Δημοσθένης – Ραφαήλ,

ασκούμενος δικηγόρος,

μεταπτυχιακός φοιτητής "εξειδικευμένου δημοσίου δικαίου" νομική ΕΚΠΑ

UK betting sites, view full information www.gbetting.co.uk bookamkers